ماژول معمولاً یک فایل پایتونه. پکیج هم چند ماژوله که کنار هم قرار گرفتن. import کد یک ماژول رو در اختیار برنامه میذاره؛ برای نصب بستههای بیرونی از pip استفاده میکنیم.
بعضی کتابخانهها همراه پایتون نصب میشن؛ بهشون کتابخانه استاندارد میگیم. برای استفاده از random، json، pathlib و threading نیازی به pip نداریم. Tkinter هم رابط استاندارد پایتون برای ساخت پنجرهست، ولی در بعضی سیستمها باید بخش Tk رو جدا نصب کنی.
فعالیت محلی، خارج از مرورگر: در PowerShell و داخل پوشهٔ تازهٔ پروژه اجرا کن. requests فقط یک مثال از بستهٔ بیرونی هست و برنامهٔ کارهای این دوره به اون نیاز نداره.
py -m venv .venv
.\.venv\Scripts\python.exe -m pip install --upgrade pip
.\.venv\Scripts\python.exe -m pip install requests
.\.venv\Scripts\python.exe -m pip show requests
محیط مجازی، بستههای هر پروژه رو جدا نگه میداره تا با پروژههای دیگه قاطی نشن. مفسر همون برنامهای هست که کد پایتون رو اجرا میکنه. وقتی مسیر کامل مفسر محیط مجازی رو مینویسی، بسته در همون محیط نصب میشه؛ لازم نیست محیط رو فعال کنی یا تنظیمات اجرای PowerShell رو تغییر بدی. فعالسازی اختیاری: .\.venv\Scripts\Activate.ps1. اگه py پیدا نشد، با python --version نصب و PATH رو بررسی کن و با مفسر نصبشده محیط رو بساز. پوشهٔ .venv رو بین کامپیوترها کپی نکن؛ اون رو دوباره بساز.
برای ثبت لیست محیط میتونی از python -m pip freeze با همون مسیر مفسر استفاده کنی و خروجی رو در requirements.txt ذخیره کنی؛ نصب دوباره با python -m pip install -r requirements.txt انجام میشه. این فرمانها به اینترنت و دسترسی محلی وابستهاند و در ویرایشگر مرورگری اجرا نمیشن.
فعالیت شما
فرق import و نصب بسته رو بفهم و روی کامپیوتر خودت یک محیط مجازی بساز.